نه بخت آن داشتم که به جبر تاریخ و جغرافی در زمان و مکانی خاص از نور چراغی که برافروخته شبهای تار دانشم را روشنی بخشم و نه سعادت آن داشتم که همچون دبیرستانی های امروزی در لای کتاب درسی ادبیات فارسی به فصلی مشبع بخورم که شناسنامه مردی سترگ را بر پیشانی دارد و در مورد بخارای اختصاصی اش داد سخن سر می دهد.
هر چه بود حرفهای پراکنده از این و آن بود که برای مکاشفه در احوالات یک آدم افسانه یی که هیچ حتی فرد عادی و عامی هم کافی نبود تا اینکه قضیه نشریه مهر اردبیل و سهراب آدیگوزلی و متعاقب آن امرالله یوسفی پیش آمد. از آن روز بود که این اسم تبدیل  شد به یکی از مهمترین ترجیع بندهای مکالمات کتبی و شفاهی امان.
اما باز با آن قله آرمانی در ذهنم فاصله داشت . حتی فیلم های "تخته سیاه"و "مدرسه یی که باد برد"مخملباف ها هم نتوانسته بود چندان مجابم کند. تا اینکه یک روز آقای یوسفی مجموعه تقریبا" کاملی از آثار قلمی اش را برایم پست کرد.
در انتظار رودخانه بودم و غرق دریا شدم. اصلا" نمی شد با متراژ امروزی سنجیدش. نمی شد برای باورهایش دلیل منطقی جور کرد .هر چه بود عشق بود یک عشق بی حد و حصر به ایل و تبار و رگ و ریشه. یک میل زایدالوصف برای یاد دادن و به پیش بردن امال  و آرزوها.
در روزگاری که هر کس به فراخور یکی دوکلاس ناقابل سر از مشاغل پر از آسایش اداری در می آورد او به بیابان زده بود؛به کوه؛به دشت؛کومه به کومه ؛دشت به دشت؛کوه به کوه ؛دره به دره به دنبال آدمهایی بود که بتواند چهارتا حرف درست و حسابی یادشان بدهد و در این راه هیچ سنگی نمی توانست زخمی به پایش زند و هیچ سدی را یارای ایستادگی در برابرش نبود.
او از آن آدمهایی بود که علاقه خاصی به شروع از صفر و پی ریزی و فونداسیون و اسکلت بندی و ساختن داشت و همه اینها را یکه و تنها انجام داده و کوره راهی پر از خار مغیلان انتخاب کرده بود که هر کدام از مشکلاتش برای از پا انداختن یک نفر کافی باشد ولی او از پای ننشسته بود و با آزمون ها و خطا ها هر روز بهتر از روز قبل کار کرده بود تا به هدف غایی اش برسد.
در روزگاری که هیچ مدیر و رئیسی هر چند سال یکبار هم به خود زحمت بازدید از مجموعه تحت  سر پرستی اش را نمی دهد او حداقل سالی یکی دو بار کل ایران را زیر پا می گذاشت و با ماشین و اسب و قاطر و حتی پای پیاده خودش را به مدارس عشایری می رساند تا سر کلاسهای درس حاضر شود و سوال و جواب کند و در دفترچه اش چیزکی یادداشت کند و معلم و دانش آموز را یک جا در ذهن بشدت هوشمند و کاوشگرش تجزیه و تحلیل کند.
بهمن بیگی آدم بسیار بزرگی ست . چه اینکه آدمهایی چنین با این میزان از ایمان به هدف معمولا" خیلی کم پیدا می شوند. هدفی که شنا کردن بر خلاف جریان آب باشد . هدفی که به ساختارشکنی و خلق ساختار جدید بینجامد.هدفی که به این راحتی ها قابل دسترسی  نباشد.هدفی که برای رسیدن به آن باید هزینه پرداخت کرد  و او این هزینه را نیک پرداخت و با عمر شیرین اش هم پرداخت و این چنین است که او امروز در پیرانه سری به آن درجه از احترام دست یافته است که هزاران نفر در این مملکت مدیونش هستند و به سرش قسم می خورند. این گونه است که امروز بعد از گذشت سی سال فلان دانش آموز مغانی که امروز بریا خودش کسی شده با یاد آوری اسمش اشک در گوشه چشمخانه اش حلقه می زند. چنین است که امروز در شیراز فقط کافی ست اسمش را ببری  و خانه اش را نشانت دهند.
چنین است که او امروز با سینه یی انباشته از خاطرات ریز و درشت سالیان با یک نثر اعجاب انگیز و مسحور کننده آن کتابهای زیبا را خلق کند و هر خواننده یی را در جادوی کلمات بشدت تغزلی و آهنگین غرق کند و خواننده بیچاره نفهمد که کدام داستان حاصل مشاهدات عینی بهمن بیگی ست و کدام یک نتیجه تاخت و تاز اسب سرکش خیال استاد.
او یک افسانه است. شکی در آن نیست. افسانه یی که سالهای بعد مادران ایل وقتی که در شبهای دراز و تمام نشدنی پائیز برای کودکان خود نجواهای شبانه را زمزمه  می کنند از مردی خواهند گفت که به امید بر پا کردن چادر سفید علم ودانش در میان چادرهای سیاه جهل تمام شیرینی و سهولت شهرنشینی را واگذاشت و با اسب و یابو و قاطر و یا فوق فوق اش یک اتومبیل فکسنی عهد عتیق به کوه و بیابان زد تا به بچه های ایل یاد بدهد که دو دو تا می شود چهار تا و نه بیشتر!

شنیده ها حاکی از آن است که بالاخره شایعات رنگ واقعیت به خودش می گیرد و برنامه نود که دموکراتیک ترین برنامه طول عمر سیمای میلی ایران بود به تاریخ می پیوندد و عادل فردوسی پور هم متنبه می شود که دیگر پایش را از گلیم اش بیشتر دراز نکند.

شنیده ها حاکی ست که در طول تعطیلی سه ماهه این برنامه مسئولین تلویزیون ضرغامی خیلی تمایل داشتند که مسئله را به گونه یی پیش ببرند که نه سیخ عادل بسوزد و نه کباب دولت بشدت مهرورز که نتیجه یی نداشته و عادل نخواسته از آرمانهایش دست بکشد .آن گونه که از شواهد و قرائن بر می آید فعلا" چند هفته یی برنامه پخش نمی شود تا افکار عمومی مورد ارزیابی قرار گرفته و به یک تصمیم دائمی منتهی شود.

عادل فردوسی پور که به اندازه کافی در برنامه های سالهای پیش  به پر و پای نزدیکان رئیس دولت پیچیده بود در اوج اعتراضات بعد از انتخابات همراه با سایر اساتید دانشگاه صنعتی شریف به صورت جمعی استعفا کردند تا مرزبندی آشکار عادل با برخی ها مشخص شود .

علاوه بر فردوسی پور جواد خیابانی هم به دلیل حضور در اجتماعات خیابانی جنبش سبز در ممنوع التصویری به سر می برد و خیلی به ندرت آن هم برای خالی نبودن عریضه در یکی دو بازی کم اهمیت مورد استفاده قرار گرفته و فعلا" سیما محل تاخت وتاز مزدک میرزائی و پیمان یوسفی ست. 

یک نفر گلایه کرده بود که چه را به روز نمی کنی ؟با خودم می اندیشم چه به روزی چه به شبی؟در حالیکه بغض گلو را خفه می کند و گریه راه تماشا گرفته چه گفتنی هست که می شود گفت و بعد با خیالی آسود سر بر بالین نهاد و برای آمدن ملک الموت لحظه شماری کرد؟

در حالی که هیچ افق دلپذیری پیش رو دیده نمی شود ما باید همچون مردگان متحرک چپ و راست برویم و حرفهایی صدتا یه غاز تحویل همدیگر بدهیم و وظیفه پرسنلی امان هم این باشد که بلند بلند بگوئیم داریم از زندگی لذت می بریم ولی فقط به بالش خیس و تب دار خود می توانیم بگوئیم که ای کاش می زدیم به کوه و بیابان و بی واهمه از هیچ سلاح سرد و گرمی گله یی گوسفند-که خود یکی از آن هزاران گوسفندم-را هی هی کنان از این کوه به آن دره راه می بردم و برای مشتی علف سبز -اگر برادران اهل عمل سیاسی تعبیر نکنند-نقشه های آنچنانی می کشیدم.

نمی دانم چه باید بنویسم که بشود حق مطلب را ادا کرد . آیا از خون خشکیده در کف آسفالت تفتیده برادران و خواهرانم در پایتخت بنویسم که انها خود مطلب که نه خود یک کتابند و حتی بالاتر.از بازیهای تام و جری وار دوستان سالیان بنویسم که امروز به ته تلخ خیار رسیده اند و کامشان زهر شده و می  خواهند کام دنیا را زهرآگین .از دروغ و ریاو دو دوزه بازیهای نهادینه شده بر تار و پود جامعه که حتی به مرده ها هم رحم نمی کنند و بعد از خاکسپاری کشته شدگان هواپیمای توپولف مشخص می ش.د سه نفر از ورزشکاران جان باخته آنی نیست که باید باشند و فقط شناسنامه اشان در اختیار ملی پوشان بزرگتر از خود قرار گرفته بود تا در فلان مسابقات کذایی  و بی ارزش نوجوانان مشتی مدال حلبی نشان به مملکت بیاورند تا رئیس دولت سینه ستبر کند و میزان دریافت مدال در این سه سال را با کل تاریخ برابر بداند. ننگ بر تو ای دنیی دون که بر سر تو نزاع خصمانه کردیم و درویشی پیشه امان نشد و از عمر تمام شده خضر و ملک به تاراج رفته اسکندر درسی به عبرت اخذ نکردیم.

از دعوای زرگری به اصطلاح اصولگرایان در مورد رحیم مشایی بنویسم که فقط برای به حاشیه بدن ذهن مخالفان احمدی نژادی که هنوز خیلی ها انتخابش را قبول ندارند و او با زرنگی می خواهد آدرس خانه کدخدا را بپرسد؟

نه شما بگوئید از چه بنویسیم ده سال نوشتیم کجا را آباد کردیم که حالا نگران خرابی اش باشیم ؟ مگر نه این است که این نوشتن ها فقط برای دل پوکیده خودمان با ارزش است و تعدادی از دوستان هم چون احساس می کنند که به نوعی دوستمان دارند از روی ترحم هم که شده سری  به وبلاگ می زنند و نظری می نویسند و مطلب را هم خوانده نخوانده رها می کنند و می روند سراغ خانه یی دیگر.

خسته ام. خسته از این همه توهین به کرامات انسانی . خسته از بازار گرمی برای دیگران.خسته از آلت دست شدن .خسته از دوستان گرد شیرینی. خسته از دروغ -ریا- خود را به خواب زدن-وایتکس به دست گرفتن و شستن کثافت کاری های ابلهان. خسته از روزگاری که نه امیدی هست نه نویدی!

آیا امید و نویدی هست؟

 

---

 

متاسفانه بايد اعتراف كنيم كه چهره و نام صمد نه براي سكوها جذاب است، نه براي كادر بازيكنان و نه براي رسانه‌هاي جمعي بلكه فقط براي مديران باشگاه كه نياز به زيردستي با حجب و حيا دارند مفيد است


1- از آنجايي كه يكي از مهم‌ترين شاخصه‌هاي موفقيت در امر مربيگري جاه‌طلبي است و صمد مرفاوي در طول چند سالي كه كسوت مربيگري بر تن كرده، نشان داده كه چندان ميانه خوبي با جاه‌طلبي ندارد. نشان به آن نشان كه وي بعد از قهرمان نكردن استقلال در سه هفته پاياني مسابقات ليگ برتر دو فصل قبل، فصل پيش ابتدا دستياري ناصر حجازي را قبول كرد و بعد از چند هفته به استقلال اهواز رفت و كمك مجيد جلالي شد و در فصل تازه به پايان رسيده مجددا به دستياري در استقلال رضايت داد و با پوزش‌خواهي از قلعه‌نويي دوباره زيردست او شد. در دنياي فوتبال كمتر اتفاق مي‌افتد كه يك مربي بعد از 25 هفته صدرنشيني با يك تيم پرطرفدار به دستياري يك تيم متوسط شهرستاني رضايت دهد.
2- مرفاوي در اين سال‌ها به زبان‌هاي مختلف بيان كرده كه آن شخصيت كاريزماتيك لازم براي جمع كردن حواشي ريز و درشت تيم‌ پرحاشيه‌اي مثل استقلال را ندارد و لذا در اولين فرصت نسبت به فروش ستاره‌هاي تيم اقدام كرده و بالعكس استخدام بازيكنان درجه دو را در اولويت قرار مي‌دهد. اگر يادمان باشد دو فصل قبل او عنايتي، كاظمي، اكبرپور و ... را كنار گذاشت و به باقر احمدي، علي عليزاده و داسيلوا روي آورد. آيا كسي در اين دو سال از باقر احمدي خبري دارد؟ امسال هم همان سناريو، رفته رفته اجرايي مي‌شود.
3- صمد مرفاوي از علم روز فوتبال به دور است. علم روز فوتبال فقط نشستن در كلاس‌هاي فدراسيون و اخذ مدرك نيست بلكه داشتن طرح‌هاي نو در روزهاي پرفشار ليگ و در منگنه قرار گرفتن تيم، معني پيدا مي‌كند. چيزي كه مرفاوي در سال 85 نشان داد عاري از آن است و گمان هم نمي‌رود در سال 88 به آن دست يافته باشد. همگان به ياد دارند كه تيم استقلال مرفاوي با وجود هفته‌هاي متمادي صدرنشيني يكي از كسالت‌بارترين تيم‌هاي استقلال بعد از انقلاب بود كه هيچ تاكتيك خاصي براي رويارويي با حريفان نداشت و به مدد اوت‌هاي دستي علي عليزاده به سه امتيازهاي با حداقل گل، دست مي‌يافت و پيش مي‌رفت امري كه در سه هفته پاياني ناكام ماند و قهرماني استقلال به باد رفت. در تاريخ ثبت شده است كه در آن فصل آقاي گل استقلال، ميثم بائو هافبك اين تيم بود با تعداد گل‌هايي كه به زحمت از تعداد انگشتان يك دست فراتر مي‌رفت.
4- با تمام اين اوصاف او حتي توانايي استفاده بهينه از دانش دستيارانش را هم ندارد. روزهايي كه تئودور يونگ سمت دستياري مرفاوي را پذيرفته بود، عملا در تمرين تيم، تماشاچي محض بود و فقط موانع را مي‌چيد. يادمان باشد كه بيشترين گفت‌وگويي كه سرمربي و دستيارش در آن برهه داشتند سر اين بود كه كداميك به هنگام بازي لب خط بيايند و دستورات تاكتيكي را انتقال دهند. امري كه به سرماخوردگي يك در ميان تئودور يونگ كهنسال انجاميد و سرنوشتي است كه به احتمال قريب به يقين انتظار روته‌مولر را مي‌كشد.
5- بزرگ‌ترين ويژگي مثبت كه طرفداران مرفاوي برايش مي‌شمارند، داشتن صداقت است ولي يادمان باشد كه به صداقت صرف نه جام مي‌دهند و نه تماشاگران از ديدنش بر زمين فوتبال ارضا مي‌شوند. هر چقدر هم كه روي اين واژه تمركز كنيم و به بهانه پاكسازي استقلال از لمپن‌ها به آن دل ببنديم، نمي‌توانيم باور كنيم كه صمد مرفاوي در بازگشتي دوباره به صندلي سرمربيگري، حداقل‌هاي لازم را براي فتح قلوب خواهد داشت.
سوگمندانه بايد اعتراف كنيم كه چهره و نام صمد نه براي سكوها جذاب است نه براي كادر بازيكنان و نه براي رسانه‌هاي جمعي بلكه فقط مديران باشگاه كه نياز به زيردستي با حجب و حيا دارند، از او حمايت مي‌كنند كه نكته‌اي خطرناك براي آينده باشگاه پرطرفدار در رقابت‌هاي ليگ برتر فصل بعد محسوب مي‌شود. حالا ليگ قهرمانان آسيا پيشكش چرا كه ما سال‌هاست دندان طمع آسيا را كنده و دور انداخته‌ايم و در بهترين حالت همان اتفاقي مي‌افتد كه در سال 85 و با كمال تعجب در همان دوران صمد اتفاق افتاد و ليست راهي به آسيا پيدا نكرد.
6- نكته غامض پرونده مربيگري در استقلال، تفاوت ماهوي آن با ديگر باشگاه پرطرفدار تهراني- پيروزي- است. در حالي‌كه آن تيم در سال‌هاي اخير از دنيزلي، آري‌هان، وينگادا و قطبي پايين‌تر نيامده، معلوم نيست چه اراده‌اي پشت پرده سعي دارد تا دايره تنگ گزينه‌هاي مربيگري استقلال را محدود به مرفاوي و قلعه‌نويي كند و اين دو به تناوب يك بار از آن ور بام بيفتند و بار ديگر اين ورش.
7- اگر شنيده‌ها و حدس و گمان‌ها به واقعيت بپيوندد و سند استقلال را به نام صمد بزنند بايد به حال آنهايي تاسف خورد كه از يك سوراخ دو بار گزيده مي‌شود! فصل 85 و استقلال آن روز كه حتي فصل بعد هم نتوانست خود را ترميم كند و با فضاحت سيزدهم شد، آيينه تمام نماي استقلال مرفاوي سال بعد است. او شايد يك دستيار خوب باشد، سرزني عالي، پدري مهربان، دوستي يكرنگ و هر آنچه كه از صفات، شايسته‌اش است اما نشان داده است كه سرمربي خوبي نيست و اين درحالي است كه هنوز تا سال قحطي سرمربيان فاصله بسيار داريم.

هنوز دو هفته از صدور حکم سر مربیگری محمد مایلی کهن برای تیم ملی فوتبال نگذشته بود که دست تقدیر بازی دیگری را آغازید و چنان بلبشویی شد که دو آتشه ترین طرفداران مربی بشدت اصولگرا هم نتوانستند پشتیبانی خود را تا به انتها ادامه دهند و ترجیح دادند تا به گونه یی سر و ته قضیه را هم بیاورند و سکان هدایت کشتی تیم ملی را به افشین قطبی بسپارند تا هواداران علی دایی مربی معزول تیم ملی در این میان خوشحال ترین باشند.

واقعیت این است که مایلی کهن در یک بازی نابرابر به نفر اول هدایت تیم ملی تبدیل شده بود و این را بیش از هر کسی علی دایی می دانست و همو بود که فردای روز برکناری اش در گفتگویی خصوصی با عادل فردوسی پور به این نکته اشاره کرده بود  که جانشین اش بی شک کسی نیست جز حاجی مایلی که حکم اش را مستقیم از رئیس دولت می گیرد.

این پروسه بشدت فرساینده که با عزل نه چندان مستدل علی دایی آغاز شد و با بهت و حیرت هواداران دایی ادامه یافت شاید با اتفاقاتی که ناخودگاه توسط مایلی کهن پرخاشگر روی داد عادلانه ترین سرانجام را یافت و نشان داد که هر چقدر این چنین آدمهایی به مراتب بالاتر راه پیدا کنند بیشتر و بهتر شمشیر در دست گرفته زمین و زمان را  از دم تیغ خواهند گذراند. تیغی که  در قالب نامه ها  ومصاحبه ها ی مربی ارزشی افراد مختلف از دایی و قلعه نوعی گرفته تا طرفداران آبی را فرا گرفت و باتلاقی درست کرد که خود حاجی اولین غریق آن شد.

می گویند گذشت زمان اشخاص و اشیا با ارزش را پر ارزشتر می کند و حالا این شهریار است که هنوز یک ماه از وداع تلخش با سکان هدایت تیم ملی خیلی ها با حسرت از شایستگی هایش سخن می رانند و برای بازگشت اش لحظه شماری می کنند بازگشتی که شاید خیلی نزدیک باشد . شاید بعد از قطبی باز هم نوبت نشان دادن شایستگی دایی مردم اردبیل باشد هر چند همین بی اخلاقی های یک ماه اخیر فوتبال ایران و سکوت معنی دار شهریار به اندازه کافی نشان از حقانیت اش باشد.

محمد مایلی کهن سرمربی تیم ملی شد نه امروز که سال پیش هنگامی که محمود احمدی نژاد می خواست از نمایشگاه مطبوعات بازدید کند او خواب صبحگاهی را بر خود حرام کرد تا رئیس دولت را ملاقات کرده و به حمایتهای بی دریغ دوران انتخابات  و بی تیم ماندنش را یادآوری کند مزد شرا گرفت.

چه مدت کمی از آن دیدار کذایی نگذشته بود که سند تیم سایپا را به نامش زدند و کمتر از سه ماه بعد حکم تیم مربیگری تیم ملی فوتبال را به نامش زدند تا امت آلزایمر بگیرند و به یاد نیاورند دوازده سال پیش را که تیم با آن ستاره هایش حاشیه باران شد و مجبور شد برای صعود به جام جهانی از جهنم استرالیا عبور کنند.

حالا باید آلزایمر بگیرند و در این دوازده سال کارنامه آقا را زیر و زبر کنند و فقط  حذف ناباورانه تیم ملی امید و سقوط فولاد و پیکان به دسته اول و اخراج از سایپا را پیدا بکنیم که هیچ کدام برای رسیدن به تیم ملی شایستگی آور نیست.

حالا باید بازیکنان در اولین اقدام بروند زیر و دوش یک غسل اساسی بگیرند و مثل بچه مثبت ها فقط کارهای خوب خوب بکنند و لباسهای جلف نپوشندو از اتاقشان هم صدای ریخته شدن تاس نیاید که به سرنوشت امیر حسین صادقی دچار نشوند.

با این حساب باید خیلی خوشبین باشیم که حتی خواب جام جهانی را هم ببینیم چرا که بدترین انتخاب ممکن باعث شده که راحت سرمان را بگذاریم و بخوابیم با این اوصاف باید با جام جهانی وداع کنیم و منتظر حضور مدیر روستا و استاد اسدی در تیم ملی باشیم. 

سریال "مرد دو هزار چهره" جدیدترین محصول تیم "مهران مدیری در حالی به اتمام رسید که قسمت مربوط به فوتبال مخصوصا" پشت صحنه نشریات ورزشی  اعتراضات فراوانی در میان این قشر پدید آورد ولی دردمندانه باید عرض کنیم که واقع بینانه ترین تصویری که یک کارگردان می توانست از پشت صحنه این فوتبال بی در و پیکر ارائه کند همین قسمتها بود که نویسنده آن امیر مهدی ژوله دو سه سالی جزو روزنامه نگاران ورزشی بود و با تمامی ریز و بم های این عرصه آشناست.

به عنوان کسی که دست کم شش هفت سالی ست از دور و نزدیک در جریان فعالیت روزنامه های ورزشی هستم و البته به عنوان کسی که بیست سال تمام کوچکترین اتفاقات فوتبال ایران را دنبال کرده ام به هیچ عنوان معتقد به توهین یا بزرگنمایی این قسمتها نیستم هر چند که شاید تماشاگران عادی تلویزیون احساس کنند که وضعیت آن چنان هم که تصویر شده نیست ولی با هزاران تاسف باید اذعان کنیم که این تصاویر مشتی بود از اتفاقات فوتبال در پیت آن که ما گاهی به طعنه فوتبالفارسی اش می نامیم و نشریات ورزشی هم تابعی ست از این شلم شوربا.

متاسفانه آدمهای شریف در این فوتبال خیلی کمیاب شده اند و گردش مالی صدها میلیاردی فساد را گسترش داده است و در همین اسفند ماه گذشته چهار روزنامه نگار ورزشی به جرم دلالی دستگیر شده اند که هنوز هم از سرنوشت شان اطلاعی در دست نیست و در میان شان حتی سر دبیر پرتیراژترین روزنامه ورزشی هم دیده می شود.

چندین و چند مربی در گفتگوی بی پرده گفته اند که فلان سردبیر برای یک سال حمایت بی دریغ اش بهمان مبلغ را خواستار شده است و آن خبرنگار دیگر  خواهان عقد قرارداد با رفقای بازیکن اش  با تیم های لیگ برتری شده است و در این معامله دو بار حق کمیسیون می گیرد یکبار از بازیکن و بار دیگر از تیم یامربی!

آن داور معروف که دو سه سال به جرم رشوه خواری محروم شد و کسی ندانست در چند سال گذشته چرا هفته ها ی آخر  اینقدر پر از حرف و حدیث می شود.وقتی افشی قطبی با آن جلال و جبروت کله پا شد کسی در عدم صداقت دستیاران شک نکرد.وقتی لیست تیم ملی قبل از ذهن مربی در اختیار فلان روزنامه قرار گرفت کسی در ارتباطات پیچده امروزی تردیدی به خودش نداد و آن روز ک لیت تیم ملی به مزایده گذاشته شد فقط تعداد کمی بودند دست به جیب نشدند و به کنج عزلت خزیدند.

وقتی که آن بوقچی قدیمی عنوان لیدری را با تمام محسناتش یدک کشید کسی از خودش نپرسید که ناهار امروز کباب جوجه چه کسی را به دندان کشیده است و چای را در سر میز چه کسی خواهد خورد.وقتی فلان مدافع آن سوتی عظیم را به همراه سه امتیاز کادو کردو به تیم پرطرفدار داد کسی نپرسید که چرا بلافاصله لباس آبی پوشید و یکسال تمام بر روی نیمکت پوسید تا فقط اجر آن سوتی را با قراردادی چرب و چیلی دریافت کند.

این است فوتبال ایران که باید در آن مواظب کلاهت باشی و الا پس معرکه است. هر چقدر که در این فوتبال آدمهای شریفی بوده و هستند کلاشها هم وول می خورند .با چند نفر مثل پورحیدری -قطبی -کوخ- ابراهیم افشار-بلاژویچ و مجید جلالی نمی شود بهشت درست کرد چرا که در این فوتبال استیلی - احمدپور-عزیزی - قلعه نوعی و ....به وفور یافت می شوند.